Krynica-Zdrój

Zapraszamy do zapoznania się z historią Krynicy Zdroju, aktualnymi inwestycjami, atrakcjami turystycznymi oraz znanymi osobistościami związanymi z tą miejscowością uzdrowiskową.

Szkoła narciarska i snowboardowa

Szkoła narciarska ENSO to renomowana szkoła narciarska działająca na Jaworzynie Krynickiej od 1997 roku . Szkołę tworzy zgrany zespół doświadczonych instruktorów z pełnymi uprawnieniami SiTN-PZN i MENiS.

Prowadzimy profesjonalne szkolenia narciarskie na wszystkich poziomach zaawansowania, zarówno indywidualnie, jak i w grupach. Szkolenia odbywają się na zróżnicowanych stokach Jaworzyny Krynickiej.

Opinia Jana Błońskiego, Prezesa Polskiego Związku Sportów Saneczkowych, na temat toru saneczkowego w Krynicy

Historia sportów saneczkowych rodziła się na przełomie wieku XiX i XX w krajach alpejskich i w Polsce. Od początku Krynica była liczącym się na świecie ośrodkiem saneczkarstwa, w 1909 roku powstała pierwsza w Polsce sekcja saneczkarska w Krynicy, a w 1919 roku rozpoczęto budowę toru saneczkowego na Górze Parkowej w Krynicy. W roku 1935 odbyły się tam Mistrzostwa Europy w Saneczkarstwie. W latach 50- tych Krynica była światowym centrum tego sportu, miejscem powszechnie znanym i uznanym w środowisku. Wszystko rozwijało się bardzo dobrze dopóki poziom technologiczny tych dyscyplin był bardzo prymitywny. W momencie kiedy świat poszedł do przodu i zaczęto stosować coraz doskonalsze konstrukcje i urządzenia, my zostaliśmy w tyle. W efekcie dyscyplina sportu, która kiedyś była traktowana jako specyficznie polska, traciła na znaczeniu.

Tor saneczkowy w Krynicy – trochę historii

Krynica Zdrój jest kolebką polskiego saneczkarstwa. To tutaj założono w 1909 roku pierwszą sekcję saneczkarstwa w klubie sportowym Makabi. Pięć lat później, w 1914 r. polska reprezentacja wzięła udział w Mistrzostwach Europy w saneczkarstwie.
Po I wojnie światowej podjęto decyzję o budowie toru saneczkowego na stokach Góry Parkowej. Gorącym orędownikiem inwestycji był profesor Edward Chodzicki, którego ideą było harmonijne wtopienie terenów sportowych w zieleń. Z planów sporządzonych w 1927 r. wynika, że zamierzano wybudować aż 2 tory saneczkowe.

Krynica-Zdrój – architektura

Od początków istnienia uzdrowiska budowle, które powstawały, były związane ściśle zarówno z lecznictwem jak i wypoczynkiem.

Pierwszym obiektem, który spełniał przede wszystkim funkcje lecznicze były, zbudowane w 1804 roku, drewniane łazienki mineralne. Obok nich w kilka lat później zbudowano też w formie altany pawilon nad Zdrojem Głównym. Styl tego obiektu nawiązywał przede wszystkim do modnych wówczas wzorów budownictwa chińskiego. Tą miniaturową pijalnię przeniesiono w 1863 roku do Parku Słowińskiego.

Prawdziwy rozkwit przeżywa Krynica w drugiej połowie XIX w. dzięki rosnącej wśród arystokracji, polityków i artystów mody na leczenie w Krajowych Zakładach Kąpielowych. Na kształt architektury, która powstała w tym okresie, decydujące znaczenia miała decyzja prof. Józefa Dietla o wycięciu drzew wokół źródeł i utworzeniu deptaku. Pozyskane w ten sposób drewno wykorzystano do budowania willi oraz krytego Deptaku Szwajcarskiego. Pensjonaty , które wówczas powstały budowano na podmurówce, a ich charakterystycznym elementem były bogato dekorowane drewniane ganki. Pod względem stylu powstałe wówczas wille można podzielić na dwie grupy : zakopiańską – połączenie secesji ze sztuką ludowa oraz szwajcarska lub norweską, w której charakterystyczne są liczne balkoniki, misternie zdobione balustradki, oraz nadwieszone łuki i kratownice. Z tego okresu do czasów współczesnych zachował się cały ciąg willi, usytuowanych wzdłuż potoku Kryniczanki przy pięknych bulwarach Dietla. Najbardziej znane dziś to: Węgierska Korona, Biała Róża, Pod Białym Orłem, Witoldówka, Wisła, Pod Zielona Górka. Obecnie pięknie odrestaurowane i pomalowane w charakterystycznej ostrej kolorystyce, są niewątpliwie jednym z piękniejszych elementów centrum Krynicy.