Krynica Zdrój jest kolebką polskiego saneczkarstwa. To tutaj założono w 1909 roku pierwszą sekcję saneczkarstwa w klubie sportowym Makabi. Pięć lat później, w 1914 r. polska reprezentacja wzięła udział w Mistrzostwach Europy w saneczkarstwie.
Po I wojnie światowej podjęto decyzję o budowie toru saneczkowego na stokach Góry Parkowej. Gorącym orędownikiem inwestycji był profesor Edward Chodzicki, którego ideą było harmonijne wtopienie terenów sportowych w zieleń. Z planów sporządzonych w 1927 r. wynika, że zamierzano wybudować aż 2 tory saneczkowe.

Od początków istnienia uzdrowiska budowle, które powstawały, były związane ściśle zarówno z lecznictwem jak i wypoczynkiem. Pierwszym obiektem, który spełniał przede wszystkim funkcje lecznicze były, zbudowane w 1804 roku, drewniane łazienki mineralne. Obok nich w kilka lat później zbudowano też w formie altany pawilon nad Zdrojem Głównym. Styl tego obiektu nawiązywał przede wszystkim do modnych wówczas wzorów budownictwa chińskiego. Tą miniaturową pijalnię przeniesiono w 1863 roku do Parku Słowińskiego. Prawdziwy rozkwit przeżywa Krynica w drugiej połowie XIX w. dzięki rosnącej wśród arystokracji , polityków i artystów mody na leczenie w Krajowych Zakładach Kąpielowych . Na kształt architektury, która powstała w tym okresie, decydujące znaczenia miała decyzja prof. Józefa Dietla o wycięciu drzew wokół źródeł i utworzeniu deptaku. Pozyskane w ten sposób drewno wykorzystano do budowania willi oraz krytego Deptaku Szwajcarskiego. Pensjonaty , które wówczas powstały budowano na podmurówce, a ich charakterystycznym elementem były bogato dekorowane drewniane ganki. Pod względem stylu powstałe wówczas wille można podzielić na dwie grupy : zakopiańską -połączenie secesji ze sztuką ludowa oraz szwajcarska lub norweską, w której charakterystyczne są liczne balkoniki, misternie zdobione balustradki, oraz nadwieszone łuki i kratownice. Z tego okresu do czasów współczesnych zachował się cały ciąg willi, usytuowanych wzdłuż potoku Kryniczanki przy pięknych bulwarach Dietla. Najbardziej znane dziś to: Węgierska Korona, Biała Róża, Pod Białym Orłem, Witoldówka, Wisła, Pod Zielona Górka . Obecnie pięknie odrestaurowane i pomalowane w charakterystycznej ostrej kolorystyce, są niewątpliwie jednym z piękniejszych elementów centrum Krynicy. Pierwszym projektantem pragnącym nadać krynickiej architekturze europejskiej elegancji i rozmachu był inż.Feliks Księżarski .Projekty jego autorstwa, które powstały w latach 1863-1870 zawierały głównie motywy z zakładu kąpielowego w Franzesbadzie. Najbardziej znanym w kraju jego dziełem są Stare Łazienki Mineralne z trzema charakterystycznymi wieżyczkami i zegarem, który sprowadzono do Krynicy aż z odległej Pragi. W 1866 roku obiekt ten był jednym z najnowocześniejszych obiektów tego typu w całej Europie. Innym jego dziełem jest Kaplica na Dietlówce (1863), w której znaleźć można motywy zaczerpnięte z budownictwa cerkiewnego (charakterystyczna kopułka poryta gontem) . Jedynym jego projektem , który nie przetrwał do czasów współczesnych była wielokrotnie prezentowana na archiwalnych zdjęciach Stara Pijalnia.

Do naszych zbiorów załączamy film pochodzący ze zbiorów Filmoteki Narodowej. Przedstawia on Krynicę w latach trzydziestych 20- ego wieku.